Badania flory kopalnej stanowią postawę dla poznania dawnej roślinności, a za jej pośrednictwem zmian klimatycznych. Pozostałości roślin występują w postaci pyłków i makroszczątków lub osadów organogenicznych. Pyłki roślin odznaczają się bardzo dużą odpornością na zniszczenie i mogą przetrwać nawet setki tysięcy lat. Zwykle towarzyszą im makroszczątki korzeni, gałęzi i pni drzew, a niekiedy nasiona i odciski liści, które są bardzo pomocne w dokładniejszym określeniu występujący w danym okresie i miejscu gatunków roślin.
W okresach między zlodowaceniami, klimat był łagodniejszy, ale również podlegał znacznym wahaniom, od zupełnie zimnego aż do nawet cieplejszego niż obecnie przechodząc kilka faz rozwoju roślinności, od zimnolubnej zielnej o charakterze tundrowym lub stepowym, przez dobrze znoszące chłód lasy iglaste, aż po ciepłolubne lasy liściaste.
Rozkładające się szczątki roślinne powodowały powstawanie gleb. Czasami były one następnie przykrywane przez później tworzące się osady i przetrwały do naszych czasów jako tzw. gleby kopalne, które stanowią istotny wskaźnik zmian klimatycznych. Gleby kopalne powstawały również podczas cieplejszych wahnięć w okresach glacjalnych.
B – Flora – drzewa liściaste, których makroszczątki odkryto w kopalnej dolinie w Trzebnicy
Jesion (Fraxinus Excelsior)
Topola (Poplus sp.)
Wiąz (Ulmus sp.)
